บทที่ 4 ช่องว่างในภาพ
หลังการแถลงข่าวจบ ห้องทำงานนวลละออกลับมาเงียบอีกครั้ง
บนโต๊ะมีภาพมือซ้ายของวีระชัย สำเนาบัตรนัดสองใบ และคำให้การหญิงที่ยอมรับว่าแอบอ้างเป็นภรรยา
นวลละอออ่านคำให้การจนถึงบรรทัดที่ว่าผู้สั่งรู้ว่าลูกของเธออยู่ที่ไหน
“ต้องแจ้งสารวัตรให้ตรวจเรื่องเด็กด้วยค่ะ ยังไม่รู้ว่าแค่ขู่หรือเด็กกำลังเสี่ยงจริง”
เมย์พยักหน้า ก่อนส่งข้อความถึงทีมสืบสวนตามที่หมอขอ
นนท์วางภาพขยายอีกแผ่นลง
“ส่วนเงาในกระจก ผมไม่เพิ่มรายละเอียดเกินต้นฉบับนะครับ ที่เห็นชัดขึ้นคือขอบวัตถุ ไม่ใช่ใบหน้า”
นวลละออเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้
“ตรงไหนคะ”
เขาชี้บริเวณข้างลำตัวชายในเงาสะท้อน
“กรอบสีอ่อนตรงนี้ คล้ายบานประตู แต่ยังบอกไม่ได้ครับ”
“ถ้าเป็นประตู คนนี้อาจเพิ่งเดินเข้ามา”
“หรือยืนอยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว”
เธอพยักหน้า จดทั้งสองความเป็นไปได้
“เราไม่ควรถือว่าเขาเป็นผู้สั่งเพียงเพราะผู้หญิงชี้ภาพค่ะ ต้องให้ตำรวจตรวจว่าเธอเคยเห็นเขาที่ไหน และรู้จักเขาจากอะไร”
นนท์มองเธออ่านแฟ้ม สีหน้าที่เคยหม่นเริ่มมีสมาธิขึ้น
เขาเลื่อนโคมไฟให้แสงตกบนกระดาษ โดยไม่รบกวนเธอ
เมย์กลับมาพร้อมคำตอบจากตำรวจ
“ทีมกำลังตรวจเรื่องลูกของผู้ให้การค่ะ ส่วนภาพนี้ยังรอไฟล์ต้นฉบับกับข้อมูลจากแหล่งที่มา”
นวลละออหยิบบัตรนัดสองใบขึ้นมา
“ก่อนหน้านั้น เราดูสิ่งที่มีให้ครบ”
เธอวางแต่ละใบคู่กับประวัติการรักษาที่เกี่ยวข้อง
หมายเลขผู้ป่วยต่างกัน ชื่อและวันเกิดตรงกัน แต่ผู้ติดต่อฉุกเฉินต่างกัน
“เราเคยอ่านสองชุดนี้เหมือนเป็นชีวิตคนเดียว” เธอพูด “ลองแยกเส้นเวลาดูค่ะ อย่าเพิ่งเอาข้อมูลมารวมกัน”
เมย์เปิดตารางเปล่าในคอมพิวเตอร์ นนท์ช่วยเรียงภาพและสำเนาตามวันที่
ชุดแรกมีข้อมูลการสูญเสียนิ้วหัวแม่มือซ้าย ส่วนอีกชุดกล่าวถึงการผ่าตัดข้อมือขวา
นวลละออไล่วันที่ช้า ๆ แล้วหยุดที่รายการหนึ่ง
“ขอเอกสารของวันนี้เพิ่มค่ะ”
เมย์มองตาม
“มีอะไรผิดหรือคะ”
“สองชุดมีรายการบริการวันเดียวกัน แต่เอกสารที่ได้มายังไม่ระบุเวลาครบ เราต้องรู้ว่าเป็นการมารักษาจริง การนัด หรือแค่วันที่ลงข้อมูล”
นนท์เลื่อนกระดาษเข้าใกล้
“ถ้าเป็นการมาจริงทั้งสองที่ล่ะครับ”
“ก็ต้องตรวจเวลา ระยะทาง และข้อมูลยืนยันคนที่มา แต่ตอนนี้ยังสรุปไม่ได้”
เธอส่งรายการที่ต้องขอเพิ่มให้เมย์ ก่อนโทรแจ้งภูเมือง
เขารับทันที
“หมอครับ”
“ฉันพบวันที่ตรงกันในประวัติสองชุด อยากให้ขอข้อมูลการเข้ารับบริการและวิธียืนยันตัวบุคคลเพิ่มเติมค่ะ”
ภูเมืองถามรายละเอียด เธออธิบายทีละข้อ เขาทวนจนตรงกัน
เมื่อเรื่องงานจบ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
“เย็นนี้—”
“ฉันยังตรวจเอกสารไม่เสร็จค่ะ”
“ครับ ถ้ามีอะไรเพิ่มโทรมาได้เลย”
เธอวางสาย แล้วกลับมานั่งข้างนนท์
ไม่มีใครถามถึงประโยคที่ค้างอยู่
เกือบหนึ่งทุ่ม เมย์ยกอาหารเข้ามา
“พักก่อนค่ะ ถ้าหมอไม่กิน นนท์ก็ไม่ยอมกินเหมือนกัน”
นนท์หันไปมอง เธอทำเป็นไม่เห็น
นวลละออปิดแฟ้ม
“คุณรอฉันหรือคะ”
“ผมยังช่วยเรียงภาพอยู่ครับ”
“ภาพเรียงเสร็จตั้งนานแล้วค่ะ” เมย์พูด ก่อนหยิบแก้วตัวเองออกไป “หนูไปเติมน้ำ เดี๋ยวมา”
นนท์มองประตูอย่างอ่อนใจ นวลละออยิ้มเป็นครั้งแรกของวัน
“เมย์แกล้งคุณ”
“ครับ แกล้งเก่งด้วย”
เธอเปิดกล่องอาหาร แล้วเลื่อนอีกกล่องให้เขา
“กินด้วยกันค่ะ”
คำชวนธรรมดาทำให้เขานิ่งไปนิดหนึ่ง
ที่ผ่านมาเธอมักบอกให้เขากลับก่อน หรือขอบคุณแล้วรับอาหารไว้ วันนี้เธอขยับแฟ้มออกเอง เว้นที่ตรงข้ามให้เขา
“ขอบคุณนะคะ” เธอพูด “ทั้งเรื่องงาน แล้วก็เมื่อวาน”
“หมอไม่ต้องขอบคุณทุกครั้งก็ได้”
เธอก้มมองช้อน
“ฉันไม่ค่อยชินกับการให้ใครเห็นตอนอ่อนแอ”
“ผมไม่ได้รู้สึกว่าหมออ่อนแอครับ”
เธอเงยหน้ามองเขา คราวนี้ไม่รีบหลบตา
“วันนี้คุณกลับพร้อมฉันได้ไหม ฉันไม่อยากเดินไปที่รถคนเดียว”
“ได้ครับ”
นนท์ตอบเร็ว ก่อนลดเสียงลง
“ผมรอได้”
เขายังไม่รู้ว่าเธอเปิดใจให้เขาในฐานะไหน แต่เป็นครั้งแรกที่เธอขอให้เขาอยู่ต่อ
แค่นั้นก็ทำให้เขามีความหวัง
เมย์ยืนอยู่ปลายทางเดิน เปิดภาพข่าวบนโทรศัพท์อีกครั้ง
เธอเคยอยากเป็นคนที่ภูเมืองหันมาหา แต่การเห็นหมอนวลเสียใจไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าได้โอกาส
ส่วนนนท์ไม่ต้องมีใครสอนให้ดูแลหมอ เขาทำอยู่แล้วแม้หมอจะรักคนอื่น
ถ้าเขาจะมีความหวังบ้าง เธอก็อยากเอาใจช่วย
เมย์เลื่อนจากภาพนิ่งไปยังคลิปช่วงก่อนแถลงข่าว
พิชญายื่นมือ ภูเมืองถอย แล้วจัดปกเสื้อเอง
เธอดูซ้ำ ก่อนจดเวลาของช่วงนั้นไว้
ภาพที่หมอเห็นขาดไปไม่กี่วินาที แต่ความหมายเปลี่ยนไปมาก
เมย์ยังไม่ส่งคลิปให้ใคร เธออยากให้แน่ใจว่ากำลังแก้ความเข้าใจผิด ไม่ใช่เพิ่มอีกเรื่องเข้าไป
โทรศัพท์ภูเมืองมีอยู่ในรายชื่อผู้ติดต่อ เธอพิมพ์คำถามแล้วลบทิ้ง
ถามเขาตรง ๆ ตอนนี้ พิชญาอาจมีคำอธิบายเตรียมไว้ทัน
เมย์เปิดห้องสนทนาของพิชญาแทน
พี่ญาคะ พรุ่งนี้เมย์เอาเอกสารไปสถานีตำรวจ ขอคุยด้วยหน่อยนะคะ มีเรื่องอยากถามจากวันแถลงข่าวค่ะ
เธอกดส่ง
ก่อนกลับเข้าห้อง เมย์เห็นนวลละออเลื่อนกล่องอาหารให้นนท์อีกนิด ทั้งคู่กำลังคุยเรื่องภาพวีระชัย
เธอเก็บโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปช่วยเรียงแฟ้ม
พรุ่งนี้ค่อยไปถามคนที่ชอบทำให้ภาพเล่าเรื่องไม่ครบ
